emte | mirontee

AmAoX/MironTee

W twórczości polskiego artysty cyfrowego Mirona Tee (związanego m.in. z międzynarodowym kolektywem Perfokarta), pojęcie antymodelu asemicznego zyskuje wyjątkowo nowoczesny, radykalny wymiar.

Analizując jego projekty dostępne w sieci (np. publikowane przez niezależne platformy literacko-artystyczne, takie jak włoskie Gammm czy Slowforward), można zauważyć, że artysta ten dekonstruuje tradycyjne pojęcie pisma, przekładając je na język technologii cyfrowych, błędu systemowego (glitch) oraz tzw. obiektów pustych (empty objects).

Antymodel asemiczny w pracach Mirona Tee manifestuje się poprzez kilka kluczowych mechanizmów twórczych:

1. Antymodel "czystego" tekstu – cyfrowy brud

i zanieczyszczenie (contamination)

Tradycyjne pismo asemiczne (np. klasyczna kaligrafia gestu) opiera się na ruchu ludzkiej ręki wyposażonej w pióro lub pędzel. U Mirona Tee antymodel polega na zanieczyszczeniu tkanki tekstu cyfrowym odpadem. Jego serie prac, takie jak asemicnotes, inkednotes czy photoasemia, łączą tradycyjne, niemal organiczne plamy atramentu lub zarysowane linie z cyfrową manipulacją, zniekształceniami generowanymi przez oprogramowanie, a także z warstwami fotograficznymi. Zamiast dążyć do czystej formy znaku, artysta tworzy "śmietnisko informacyjne", gdzie tekst zlewa się z błędem zapisu.

2. Antymodel statycznej strony – "pismo"

w przestrzeni 3D i wideo

Większość literatury i sztuki wizualnej traktuje pismo jako dwuwymiarowy, statyczny układ na płaszczyźnie (kartka, ekran, płótno). Miron Tee tworzy antymodel tej statyczności, przenosząc pismo asemiczne w trójwymiarowe środowiska programów graficznych oraz oper wideo.

Znaki i obiekty tekstowe są przez niego renderowane jako bryły przestrzenne.
Następnie poddawane są ciągłym, płynnym transformacjom, przesunięciom parametrów i manipulacjom formatów w czasie rzeczywistym (real-time poetry).
Proces powstawania i destrukcji formy staje się ważniejszy niż sam skończony obiekt.

3. Koncepcja

"Obiektów Pustych"

(Empty objects)

W klasycznym modelu semiotycznym znak zawsze musi na coś wskazywać (mieć desygnat). Jak opisują to krytycy analizujący profil artysty (np. na Brainart), Miron Tee traktuje wyłaniające się teksty i formy jako "obiekty puste". Są to struktury pozbawione jądra znaczeniowego – wielokrotnie kopiowane, zniekształcane i renderowane na nowo, aż do utraty jakichkolwiek punktów odniesienia do rzeczywistości. Stała transformacja powoduje, że odbiorca doświadcza tekstu wszystkimi zmysłami (jako rytmu, pulsu, plamy i ruchu), całkowicie odcinając się od nawyku czytania.

4. Glitch i chaos

jako system zapisu

Antymodel u Mirona Tee to także świadome wykorzystanie estetyki usterki (glitch) i chaosu. Zamiast tworzyć harmonię, autor używa kodu komputerowego, algorytmów i procesów edycyjnych w taki sposób, aby generować cyfrowe błędy. Język maszynowy, który z założenia ma być precyzyjny i bezbłędny, w rękach artysty staje się narzędziem do produkcji struktur poetyckich, które są niemożliwe do odkodowania zarówno dla człowieka, jak i dla komputera.

Podsumowanie

Miron Tee redefiniuje pismo asemiczne na miarę XXI wieku. Jego prace to antymodel tradycyjnej poezji wizualnej – zamiast statycznej kompozycji literowej otrzymujemy dynamiczne, cyfrowe środowisko, w którym "pismo" mutuje, zaciera się i staje się czystym, abstrakcyjnym doświadczeniem wizualno-przestrzennym.

6 witryn

Miron Tee - Soundpedro 2025

Miron Tee creates performative forms of real-time poetry, deals with asemic poetry of glitches, distortions, contamination and jun...

soundpedro.art
photoasemia / miron tee. 2025 - gammm

photoasemia / miron tee. 2025. Posted on November 3, 2025 August 31, 2025 by Marco Giovenale · photoasemic work by Miron Tee click...

gammm.org
Miron Tee - Brart UK ltd.

Miron Tee was born in … (Poland). He is digital artist, member of the Perfokarta collective perfokarta.net //–_s.t eem-|._–…..\!\_

www.brainart.it

W twórczości polskiego artysty cyfrowego Mirona Tee (związanego m.in. z międzynarodowym kolektywem Perfokarta), pojęcie antymodelu asemicznego zyskuje wyjątkowo nowoczesny, radykalny wymiar. Analizując jego projekty dostępne w sieci (np. publikowane przez niezależne platformy literacko-artystyczne, takie jak włoskie Gammm czy Slowforward), można zauważyć, że artysta ten dekonstruuje tradycyjne pojęcie pisma, przekładając je na język technologii cyfrowych, błędu systemowego (glitch) oraz tzw. obiektów pustych (empty objects). Antymodel asemiczny w pracach Mirona Tee manifestuje się poprzez kilka kluczowych mechanizmów twórczych: 1. Antymodel "czystego" tekstu – cyfrowy brud i zanieczyszczenie (contamination)Tradycyjne pismo asemiczne (np. klasyczna kaligrafia gestu) opiera się na ruchu ludzkiej ręki wyposażonej w pióro lub pędzel. U Mirona Tee antymodel polega na zanieczyszczeniu tkanki tekstu cyfrowym odpadem. Jego serie prac, takie jak asemicnotes, inkednotes czy photoasemia, łączą tradycyjne, niemal organiczne plamy atramentu lub zarysowane linie z cyfrową manipulacją, zniekształceniami generowanymi przez oprogramowanie, a także z warstwami fotograficznymi. Zamiast dążyć do czystej formy znaku, artysta tworzy "śmietnisko informacyjne", gdzie tekst zlewa się z błędem zapisu.2. Antymodel statycznej strony – "pismo" w przestrzeni 3D i wideo. Większość literatury i sztuki wizualnej traktuje pismo jako dwuwymiarowy, statyczny układ na płaszczyźnie (kartka, ekran, płótno). Miron Tee tworzy antymodel tej statyczności, przenosząc pismo asemiczne w trójwymiarowe środowiska programów graficznych oraz oper wideo. Znaki i obiekty tekstowe są przez niego renderowane jako bryły przestrzenne. Następnie poddawane są ciągłym, płynnym transformacjom, przesunięciom parametrów i manipulacjom formatów w czasie rzeczywistym (real-time poetry). Proces powstawania i destrukcji formy staje się ważniejszy niż sam skończony obiekt. 3. Koncepcja "Obiektów Pustych" (Empty objects)W klasycznym modelu semiotycznym znak zawsze musi na coś wskazywać (mieć desygnat). Jak opisują to krytycy analizujący profil artysty (np. na Brainart), Miron Tee traktuje wyłaniające się teksty i formy jako "obiekty puste". Są to struktury pozbawione jądra znaczeniowego – wielokrotnie kopiowane, zniekształcane i renderowane na nowo, aż do utraty jakichkolwiek punktów odniesienia do rzeczywistości. Stała transformacja powoduje, że odbiorca doświadcza tekstu wszystkimi zmysłami (jako rytmu, pulsu, plamy i ruchu), całkowicie odcinając się od nawyku czytania. 4. Glitch i chaos jako system zapisu. Antymodel u Mirona Tee to także świadome wykorzystanie estetyki usterki (glitch) i chaosu. Zamiast tworzyć harmonię, autor używa kodu komputerowego, algorytmów i procesów edycyjnych w taki sposób, aby generować cyfrowe błędy. Język maszynowy, który z założenia ma być precyzyjny i bezbłędny, w rękach artysty staje się narzędziem do produkcji struktur poetyckich, które są niemożliwe do odkodowania zarówno dla człowieka, jak i dla komputera. Miron Tee redefiniuje pismo asemiczne na miarę XXI wieku. Jego prace to antymodel tradycyjnej poezji wizualnej – zamiast statycznej kompozycji literowej otrzymujemy dynamiczne, cyfrowe środowisko, w którym "pismo" mutuje, zaciera się i staje się czystym, abstrakcyjnym doświadczeniem wizualno-przestrzennym. Artysta łączy poezję cybernetyczną z estetyką dadaizmu, w jego portfolio (np. na platformie DadaClub Online) można znaleźć również cyfrowe remiksy klasycznych dzieł dadaistycznych.

💻 Jak technologia dekonstruuje pismo? O antymodelu asemicznym Mirona Tee 🖋️💥

Czy tekst musi cokolwiek znaczyć, aby nas poruszyć? W tradycyjnej komunikacji pismo to kod, który ma przekazać konkretną treść. Co się jednak stanie, gdy ten model odwrócimy?

Wtedy wkraczamy w świat antymodelu asemicznego, którego świetnym przykładem jest twórczość polskiego artysty cyfrowego, Mirona Tee (związanego z międzynarodowym kolektywem Perfokarta). Artysta dekonstruuje tradycyjne pismo, przekładając je na język technologii, błędu i tzw. „obiektów pustych”.

Oto 4 kluczowe mechanizmy, które znajdziecie w jego pracach (m.in. na platformach Gammm czy Slowforward):

1️⃣ Cyfrowy brud zamiast czystej kartki 🗑️
Klasyczne pismo asemiczne kojarzy się z gestem ręki i kaligrafią. Miron Tee tworzy antymodel tego podejścia – zanieczyszcza tkankę tekstu cyfrowym odpadem. Łączy plamy atramentu z glitchami i usterkami oprogramowania, tworząc fascynujące „śmietnisko informacyjne”.

2️⃣ Pismo w 3D i wideo 🎬
Zapomnijcie o płaskiej, statycznej stronie. W projektach artysty znaki stają się trójwymiarowymi bryłami poddawanymi ciągłym transformacjom w czasie rzeczywistym (real-time poetry). Sam proces powstawania i destrukcji formy jest tu ważniejszy niż gotowy obiekt.

3️⃣ Koncepcja Obiektów Pustych (Empty objects) 🕳️
Znak zazwyczaj musi na coś wskazywać. Miron Tee tworzy struktury pozbawione jądra znaczeniowego. Są wielokrotnie kopiowane i renderowane na nowo, aż stracą jakikolwiek punkt odniesienia do rzeczywistości. Zamiast czytać, doświadczamy tekstu zmysłami – jako rytmu i pulsu.

4️⃣ Glitch jako system zapisu 👾
Precyzyjny i bezbłędny z założenia język maszynowy w rękach artysty staje się narzędziem chaosu. Wykorzystując błędy kodu, generuje on struktury niemożliwe do odkodowania zarówno dla człowieka, jak i dla komputera.

Miron Tee redefiniuje poezję wizualną na miarę XXI wieku. Jego prace to radykalny antymodel tradycji – dynamiczne środowisko, w którym pismo mutuje i staje się czystą, abstrakcyjną przestrzenią.

#SztukaCyfrowa #DigitalArt #AsemicWriting #MironTee #GlitchArt #PoezjaWizualna #NewMediaArt #Perfokarta

💡 Jak technologia redefiniuje strukturę informacji? Antymodel asemiczny w sztuce cyfrowej.

W erze algorytmów, automatyzacji i generatywnej sztucznej inteligencji, granice między ludzkim komunikatem a kodem maszynowym stają się coraz bardziej płynne. Tradycyjny model komunikacji zakłada prostą relację: nadawca \(\rightarrow \) kod \(\rightarrow \) odbiorca. Co jednak się dzieje, gdy intencjonalnie usuniemy z tego równania warstwę semantyczną?

Odpowiedzią na to pytanie jest antymodel asemiczny, który w radykalny sposób eksploruje polski artysta cyfrowy, Miron Tee (związany z międzynarodowym kolektywem Perfokarta).

Analizując jego projekty obecne w globalnym obiegu sieciowym (m.in. na platformach Gammm czy Slowforward), można zaobserwować cztery kluczowe mechanizmy dekonstrukcji tradycyjnego zapisu:

1️⃣ Kontaminacja cyfrowa (Digital Waste): W opozycji do klasycznego pisma asemicznego opartego na gestorii ludzkiej ręki, Miron Tee zanieczyszcza strukturę tekstu cyfrowym odpadem. Łącząc organiczny ślad atramentu z estetyką usterki (glitch), tworzy unikalne środowiska informacyjne, w których błąd zapisu staje się integralną częścią formy.
2️⃣ Dynamiczna przestrzenność 3D: Artysta odrzuca ograniczenia dwuwymiarowej, statycznej płaszczyzny. Znaki i formy tekstowe są renderowane jako bryły trójwymiarowe, poddawane płynnym transformacjom parametrów w czasie rzeczywistym (real-time poetry). Proces procesualnej destrukcji formy zyskuje tu prymat nad gotowym produktem.
3️⃣ Koncepcja Obiektów Pustych (Empty Objects): Z perspektywy semiotyki, prace Mirona Tee reprezentują struktury pozbawione jądra znaczeniowego. Poprzez wielokrotne kopiowanie i ponowny rendering, formy tracą jakiekolwiek punkty odniesienia do rzeczywistości, zmuszając odbiorcę do percepcji czysto zmysłowej – opartej na rytmie i pulsie, a nie na nawyku linearnego czytania.
4️⃣ Algorytmiczny chaos: Precyzyjny z definicji język programowania zostaje tu instrumentalnie wykorzystany do generowania błędów systemowych. Maszyna staje się narzędziem produkcji struktur niemożliwych do odkodowania zarówno dla człowieka, jak i dla samego oprogramowania.

Wnioski dla sektora nowych mediów i designu:
Twórczość Mirona Tee to nie tylko eksperyment artystyczny, ale też głęboki komentarz do współczesnego szumu informacyjnego. Pokazuje, jak technologia potrafi przetworzyć tradycyjne narzędzia komunikacji w czystą, abstrakcyjną formę wizualno-przestrzenną. To inspirujące studium nad tym, jak błąd systemowy i dekonstrukcja mogą stać się nowym językiem wyrazu.

🚀 Gdzie teoria spotyka biznes?

Inspiracja dla branży kreatywnej i UI/UX

Choć antymodel asemiczny brzmi jak pojęcie czysto akademickie, podejście Mirona Tee niesie ogromną wartość dla sektora innowacji:

Wzornictwo i Branding: Rezygnacja z dosłownego znaczenia tekstu pozwala markom na tworzenie unikalnej, surowej tożsamości wizualnej opartej na czystej emocji i formie, co doskonale sprawdza się w luksusowych lub technologicznych markach.
Projektowanie UI/UX i Motion Design: Eksperymenty z trójwymiarowym pismem i czasem rzeczywistym (real-time typography) wyznaczają nowe ścieżki w projektowaniu dynamicznych interfejsów, instalacji multimedialnych oraz doświadczeń immersyjnych (AR/VR).
Kultura Web3 i Generative Art: Prace oparte na autorskich algorytmach dekonstrukcji i estetyce glitch wpisują się w najnowsze trendy cyfrowego kolekcjonerstwa, przyciągając uwagę nowoczesnych galerii i inwestorów poszukujących autentycznego "cyfrowego rzemiosła".

Wnioski:

Twórczość Mirona Tee to nie tylko eksperyment artystyczny, ale też głęboki komentarz do współczesnego szumu informacyjnego. Pokazuje, jak błąd systemowy i dekonstrukcja tradycyjnych modeli komunikacji mogą stać się nowym, wpływowym językiem wyrazu w świecie zdominowanym przez idealne cyfrowe szablony.

Czy w Państwa projektach, działaniach technologicznych lub brandingowych widzicie przestrzeń na wykorzystanie estetyki usterki (glitch) i nieliniowych form wyrazu? Zapraszam do wymiany myśli w komentarzach.

#NewMedia #DigitalArt #AsemicWriting #Innovation #TechnologyInArt #MironTee #DesignThinking #VisualCommunication #UIUX #CreativeIndustry #LinkedInArt

🌐 UI/UX: Przełamywanie dyktatury szablonów

poprzez „Anti-Design” i Asemiczność

Współczesny design cyfrowy cierpi na syndrom przesadnej standaryzacji. Powszechne dążenie do minimalizacji tzw. kosztu interakcji (interaction cost) oraz optymalizacja pod kątem konwersji sprawiły, że większość stron internetowych i aplikacji mobilnych wygląda niemal identycznie (układ siatki, hero banner, powtarzalne przyciski CTA).

Przeniesienie założeń antymodelu asemicznego (reprezentowanego przez projekty Mirona Tee) do obszaru UI/UX pozwala na nowo zdefiniować relację użytkownika z interfejsem cyfrowym poprzez tzw. nurt Anti-Designu oraz Invisible UI (niewidzialnego interfejsu).

Emocjonalne zaangażowanie zamiast mechanicznego klikania: Tradycyjne UX skupia się wyłącznie na użyteczności (usability). Antymodel asemiczny odwraca ten priorytet. W projektach eksperymentalnych lub brandingowych marek premium tekst nie musi być natychmiast czytelny – staje się elementem immersyjnej tekstury wizualnej. Zmusza to użytkownika do zatrzymania uwagi, budzi ciekawość i generuje głęboki rezonans emocjonalny, odróżniając produkt od generycznej konkurencji.
Interfejsy generatywne i płynna typografia (Adaptive UI): Prace Mirona Tee, w których pismo traktowane jest jako dynamiczna bryła 3D modyfikowana w czasie rzeczywistym (real-time poetry), rezonują z nowoczesnym trendem Adaptive UI. Przyszłość interfejsów to ekrany, które reconfigurują się w locie pod wpływem kontekstu, intencji użytkownika czy danych otoczenia. Zamiast sztywnych, zamkniętych makiet, projektujemy płynne systemy mikroanimacji i zmiennych struktur wizualnych.
Estetyka usterki (Glitch/Brutalism UX) jako autentyczność: Idealne, gładkie rendery i wektorowe perfekcje stają się dla użytkowników nudne. Świadome wprowadzanie cyfrowego brudu, kontaminacji wizualnej czy surowego kodu do warstwy UI (stylistyka cyber-brutalizmu) buduje poczucie obcowania z "żywym", autentycznym systemem. Pokazuje to zaplecze technologiczne produktu i doskonale rezonuje z młodszą generacją odbiorców (Gen Z), zmęczoną korporacyjną estetyką.
Projektowanie pozaustępowe i abstrakcja: Zastosowanie koncepcji "obiektów pustych" w UX uczy projektantów, że interfejs może komunikować wartości bez użycia słów (tzw. zero-text interfaces). Odpowiedni rytm animacji, pulsowanie kształtów, manipulacja przestrzenią 3D oraz dynamiczna plama barwna potrafią przeprowadzić użytkownika przez cyfrowe doświadczenie na poziomie czysto intuicyjnym, sensorycznym i kinetycznym

Wniosek dla UX/UI Designerów:

Eksperymenty z asemicznym antymodelem nie oznaczają porzucenia dbałości o użytkownika. Są narzędziem do testowania granic percepcji i komunikacji wizualnej. W świecie, w którym sztuczna inteligencja potrafi wygenerować poprawny i nudny szablon strony w kilka sekund, to właśnie kontrolowane łamanie reguł, wykorzystanie błędu i dekonstrukcja formy stają się najwyższą przewagą konkurencyjną projektanta